เคยมั้ยที่ช่วงเวลานึง

มีแต่เรื่องไม่เป็นอย่างใจเกิดขึ้นติดๆกันในระยะเวลาอันสั้น

จนความอดทนมันหมด แล้วน้ำตาก็ไหลเองแบบกลั้นไม่อยู่

จริงๆแล้วมันก็เป็นเรื่องเล็กๆที่บางทีมันก็เคยเกิดขึ้นแบบเราก็ไม่เป็นไร

แต่พอมันหลายๆอย่างเกิดพร้อมๆกันแบบนี้มันก็ทนไม่ไหว

จริงๆคงจะเหนื่อยและรู้สึกว่าอะไรๆมันไม่เป็นอย่างใจนั่นแหล่ะมั้ง

แต่คนเข้มแข็งอย่างเรา ต้องทำอะไรด้วยตัวเองตลอด

พอทำอะไรไม่ได้ มันก็ขัดอกขัดใจ แถมออกแรงจนเหนื่อยก็ยังไม่สำเร็จ

ก็เลยร้องไห้โฮอยู่คนเดียว แบบว่าไม่เคยร้องไห้สะอึกสะอื้นแบบนี้มานานแล้ว

ตอนนี้หยุดร้องแล้วมานั่งคิด จริงๆเรื่องมันก็เล็กๆนั่นแหล่ะ

รู้สึกอยากระบาย แต่จะพูดให้ใครฟังคงไม่มีใครเข้าใจ ว่าเรื่องแค่นี้ทำไมต้องร้องไห้

ขอมาระบายในนี้ก็แล้วกัน ถือเป็นการสงบจิตสงบใจตัวเองไปในตัวด้วย

. . .

จะว่าไป...พอนั่งเขียนไปก็...จิตใจก็สงบขึ้น

ใจเย็นลง สติสตังเริ่มกลับคืนมาไม่น่าเชื่อเหมือนกัน

ต่อไปนี้จะมาเขียนไดบ่อยๆละ ไม่ได้ไปไหนไม่ได้ถ่ายรูป

ก็เขียนบ่นอะไรไปตามเรื่องก็ได้เนอะ

เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่ามีวีซีดี คอนเสิร์ตสโนว์คิ้ม

ไปเปิดดูดีกว่า...ได้ระบายก็ค่อยสบายใจขึ้นละ

มองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนเพิ่งหยุดตก ก็นึกถึงเพลงโปรดขึ้นมาได้

~อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง~

~เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ~

. . .

~น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย หากไม่รู้จักเจ็บปวด ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ~

เข้มแข็งละจะสู้ต่อไปนะหญิงจัง