จิตใจดีอารมณ์ดีแล้วค่ะ

ไม่อยากจะเชื่อจริงๆเลยว่า

เมื่อวานเริ่มนั่งพิมพ์ไดไปทั้งน้ำตา

แต่จบมันด้วยความรู้สึกที่ดีจิตใจเย็นลงเยอะเลย

บางที...ถ้าเราตั้งสติ ทำใจให้สงบ แล้วได้ระบายสิ่งที่คิด เขียนที่สิ่งที่เกิดขึ้น

แล้วกลับมานั่งอ่านสิ่งที่ตัวเองเขียนลงไปแล้ว ใจเย็นลงไม่น่าเชื่อจริงๆ

แถมยังได้กำลังใจจากพี่น้องในไดมาอีกด้วย

วันอาทิตย์นี้เรียกได้ว่าเป็นวันพ่อลูกจริงๆ

เพราะว่าพ่อมาหา วันนี้พ่อมาหาคนเดียว

เพราะแม่ไปกรุงเทพ และน้องชายก็ไปคณะ

เราไปดูเจ้าหนูจี๊ด รถตัวจิ๋วคู่ชีวิตของหญิง

ที่จอดตายสนิทอยู่ที่ทำงานตั้งแต่เมื่อคืนวันเสาร์

ได้ทดลองทำวิธีต่างๆและพิจารณาแล้ว

ก็สรุปว่าคงต้องฝากไว้อีกคืน

เพราะว่าวันอาทิตย์ ร้านซ่อมรถก็ไม่เปิดซะด้วย

แล้วเราก็ไปโรบินสันแอร์พอร์ตกัน

พ่อไปทำผมที่สเวนสันตามเคย บอกว่าวันนี้คงจะนาน

เราก็เลยไปสระผมที่ร้านแล้วก็เดินช๊อปคนเดียวรอพ่อ

ไม่ค่อยมีกางเกงเพราะอ้วนขึ้นด้วย เลยไปเสาะหามาใส่ซักหน่อย

ได้กางเกงมา 2 ตัว กระโปรง 1 ตัว เสื้อ 1 ตัว

ช๊อปคนเดียวทีไร กระหน่ำซัมเมอร์เซลล์จริงๆ

แต่ก็ดีละ จะได้มีกางเกงใส่เพิ่ม เตรียมไว้ไปงานแฟร์ด้วย

จะว่าไปตัวนี้ใส่แล้วเหมือนจะผอมเพรียวขึ้นนะ

กางเกงหลอก หรือ กระจกหลอก กันแน่นะ

จากนั้นเดินเล่นกับพ่ออีกสักพัก พ่อก็มาส่งแล้วก็กลับบ้าน

เราก็ไม่ได้ไปไหน นั่งดูทีวี ทำงาน เล่นเน็ทไปเรื่อยๆ

ปรากฏว่าหิว เลยงัดมอไซค์ออกมาจะไปหาไรกินซะหน่อย

ปรากฏว่า มอไซค์เจ้ากรรมสตาร์ทไม่ติด สตาร์ทจนหมดแรงขาแทบหัก

หาคนช่วยสตาร์ทก็ไม่ได้ (ช่างมันเหอะ อย่าไปพูดถึงมันเลย)

ไม่ไปกินก็ได้ โทรสั่งพิซซ่า x-pan มากินประชดชีวิตซะเลย 555

แต่กินไม่หมดหรอกน๊า ไม่งั้นกางเกงซื้อมาใหม่ก็จะใส่ไม่ได้อีก

นั่งดูทีวี กับเขียนไอเอส (Thesis ขนาดย่อม) จนเที่ยงคืน

รู้สึกปวดลูกกะตา เจ็บคอด้วย เลยกินยาแก้หวัด คืนนี้เลยหลับน๊อกเลย

...หิวข้าวละ เดี๋ยวค่อยกลับมาเขียนเรื่องวันนี้ละกัน...

วันจันทร์

ด้วยความที่เจ้าหนูจี๊ดดับสนิทยังไม่มีสิทธิ์ฟื้น

เลยต้องนั่งรถแดงไปทำงาน แถมยังพาเราไปวนกาดหลวงซะอีก

คอมคู่ใจเอาไปซ่อมก็ยังไม่ได้ ก็เลยไปเวิ่นเว้อเครื่องอื่นไปก่อน

ช่างเป็นเทศกาลอะไรก็ไม่ติด จริงๆด้วย ดีนะที่ไม่ต้องสอบเอนทรานซ์

ไม่งั้นคงมีอันได้สอบไม่ติดด้วยแน่ๆ (คอมก็เปิดไม่ติด รถยนต์ รถมอไซค์ก็สตาร์ทไม่ติดกันโม้ด)

ยังไงทุกอย่างก็ได้รับการซ่อมแซมเรียบร้อยแล้วทั้งสิ้น สายๆช่างมาเอารถไปซ่อม

บ่ายๆช่างเอาคอมมาส่ง เย็นๆเลยขอเลิกงานเร็วนิ๊ดนึงไปเอาหนูจี๊ดกลับบ้าน

เย้...ได้ขับรถตัวเองซะที แถม...ไม่เสียค่าซ่อมด้วย ดีใจจัง นึกว่าจะเสียตังค์ซะแล้ว

ตอนไปเอารถได้ติดรถพี่กิฟท์ไป เลยได้ไปแวะรับเด็กชายข้าวปั้นด้วยกัน

ปั้นคุงสุดเลิฟของน้า ซนแสนแอนด์ชอบแกล้งน้าหญิงเหมือนเคย

แต่น้าก็ยังอินเลิฟกับข้าวปั้นเหมือนเดิม พอขับรถผ่านรถขายลองกอง น้าหญิงบอกว่าจะไปซื้อ

ข้าวปั้นก็บอกแม่กิฟท์ให้แวะ แล้วเราน้าหลานก็จูงกันไปซื้อลองกอง น้าซื้อให้หลานโลนึง น้าสองโล

แต่ปั้นคุงยังบอกให้ว่า ถุงสองโลหน่ะเป็นของแม่กิฟท์ซะอีก เหอๆๆ ขี้โมเมเจงๆหลานช้าน

พอส่งน้าหญิงแล้ว ข้าวปั้นตะโกนเรียกเสียงดังเลย เฮ้อ ได้เล่นกับหลานแล้วก็แฮปปี้ดีจริงๆ

แวะซื้อปลาทับทิมเผามานั่งกิน รอดู เหลี่ยมเพชรกะรัตตอนจบ หนุกหนานดีเหมือนกัน

แล้วก็ไปรับพี่นุช ที่พึ่งกลับจากศรีลังกา แล้วก็มานั่งคิดงานไอเอสต่อจนตีหนึ่ง

กำลังจะนอน นึกได้ว่า เค้าว่าคืนนี้จะเห็นเหมือนมีพระจันทร์สองดวง เดินส่องหาดูทางไหน

แต่เราก็เห็นดวงเดียวเอง ก็ดวงที่นอนบนเตียงในห้องก็เห็นแทบทุกคืนนั่นแหล่ะ แถมเมฆเต็มฟ้าอีกด้วย

...ยิ่งเขียนยิ่งยาว ยิ่งเล่ายิ่งไม่จบ ของวันอังคารผ่านไปก่อนละกั๊น แฮ่ๆๆ...

ป.ล.วันอังคารตอนเย็น ได้เจอปั้นคุงหลานรักอีกแล้ว

ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วมาจากชั้นล่างที่ทำงาน เลยได้เล่นกันแว๊บนึง

เสียดายวันนี้น้าต้องรีบไปสอนพิเศษ เลยไม่ได้อยู่เล่นกับปั้นคุงนานๆเลยเนอะ

โอย...วันนี้เหนื่อยจัง ไปอาบน้ำนอนแล้วดีกว่า

ไม่ได้สิ...ต้องทำไอเอสต่ออีกนี่นา โอเค...อดทน อดทน อดทน เนอะ